எனது உலகம்

Monday, 18 October 2010

எனது பேனாவின் மை எனும் திராவகம் தீர்ந்தாலும் தீராது என் எண்ணத்தை எழுத்துருவாக்கும் தாகம்...

இக்காலத்தில் பாரதி இல்லை என்று மகிழ்ச்சியடைபவனில் நானும் ஒருதன்.. ஏனெனில் பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணின் அதீதவளர்ச்சி கண்டு ......

எண்ணத்திற்க்குக் கருக் கொடுக்கும் உன் கண்கள் என் பேனாவிற்க்கு உயிர் கொடுக்கும் உன் நினைவுகள் ... கவிதைகளாய் வந்தன இறுதியில்..

அதிஸ்டம் வேண்டிக் கோயிலிற்க்குச் சென்றேன் .. உன் துரதிஸ்டம் நீ என் கண்ணில்ப் பட்டாய் கனவு தேவதையாய்..

உனக்குள் என்னைத் தெரியாது தொலைத்தேன் காதல் வரமுன் ..

ஒவ்வொரு கணமும் உனக்குள் என்னைத் தொலைக்கத் துடிக்கிறேன்

காதல் வந்தபின்

உனக்குத் தெரியுமா உன் உயிருள்ள சிரிப்பு என் ஊனமான கவிதைகளிற்க்கு உயிர் கொடுப்பதை

நீ என்னைக் காதலிக்க மறுத்தாலும் உன் நிழல் மறுப்பு சொல்லவில்லையே உன் நிறமற்ற நிழலிற்க்கு நிறம் தீட்டிக் காதலிக்கிறேன் மழை நேர வானவில் போல்...